Αν δεν σ'αρέσει, φύγε.

Δεν πάει άλλο. Μπούχτισα. Κουράστηκα να πιέζω τον εαυτό μου. Πολλούς από σας δεν μπορώ να σας καταλάβω. Νιώθω σαν ρούχο παλιό, μεταχειρισμένο. Φθαρμένο από την πολύ χρήση και τα πλυσίματα. Κάποιοι από εσάς μου το κάνατε αυτό. Αρκετοί μπορώ να πω.

Άνθρωποι που συνήθισαν την παρακμή. Τυπικότητες και καθωσπρεπισμοί. "Ηθοποιοί" με κακότεχνο παίξιμο που προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι ζουν σε μια ανθρώπινη κοινωνία. Δεν ιδρώνει το αυτί τους. Αναισθησία... προκλητική. Παθητικοί δέκτες. Είμαστε μονάχα αριθμοί στα τεφτέρια των πολυεθνικών. Οι περισσότεροι... Ξέχασαν. Αποδέχτηκαν ότι πιο ταπεινωτικό. Ξεπουλήθηκαν. Πνίγομαι. Δεν μπορώ την απονιά και την κενότητα. Σαβουροφάγοι, κακόγουστοι, δήθεν.
Συνήθισαν το λίγο και πνίγηκαν στο τίποτα. Κορίτσια μελαγχολικά. Αγόρια ενοχικά.

Τόσοι αγώνες, αμέτρητα έργα τέχνης, πόσες ζωές θυσιασμένες και τώρα τι; Βολεύτηκαν σε ένα βουνό από σκουπίδια. Αρκέστηκαν σε ένα μεγάλο τίποτα. Αφεντικά- εργοδότες-κερδοσκόποι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν με τον πιο χυδαίο τρόπο την όποια ανάγκη σου. Και θα σου δώσουν 500 - 600 - 700 και εσύ πρέπει να γίνεις το σκυλάκι τους. Γιατί έχεις δουλειά. Προσωπικότητα όμως δεν έχεις.  Πως να ζήσεις με τόσα είναι μια άλλη ιστορία. Με δανεικά, χωρίς ιδανικά και υποδουλωμένος με τσαλαπατημένο κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Η μόνη σου ελπίδα, να γίνεις λαμόγιο. Αναίσθητο κορμί. Χοντρόπετσος. Και η καραμέλα που σιχάθηκα να ακούω... "Έτσι είναι παντού ή αλλού είναι χειρότερα." Μάλλον τελικά η γενιά μου είναι η πιο αποτυχημένη, από όλες τις απόψεις. Η γενιά που τα αποδέχτηκε όλα. Συνάντησα έναν φίλο έπειτα από καιρό στη δουλειά του και φοβόταν να (μου) μιλήσει, μην τον ακούσει ο προϊστάμενος. Μπράβο μας λοιπόν. Είμαστε ελεύθεροι! Πίσω από τα συρματοπλέγματα της ανοχής μας. Είμαστε συνένοχοι στο φόνο. Εμείς χτίσαμε με το λιθαράκι μας ο καθένας αυτό το οικοδόμημα. Μόνο που η στέγη στάζει...

Τι θα καταφέρετε με τόση φιγούρα;

Τα μισά κινητά/αυτοκίνητα/ρούχα να αγοράζατε κάθε χρόνο δεν θα υπήρχαν ούτε παιδάκια να πεινάνε ούτε ζώα. Αναίσθητοι. Υλιστές. Μόνη καταδίκη σας η μοναξιά. Τα λεφτά είναι χαρτιά. Δώστε αγάπη. Δεν θα σας κοστίσει τίποτα. Βγαίνει φυσικά όταν συνηθίσεις να τη χαρίζεις απλόχερα. Μάθετε επιτέλους να προσφέρετε.

Συρρικνώθηκα. 24 χρόνια τώρα παλεύω με αυτούς τους δαίμονες. Από πολύ μικρός ένιωθα πως δεν ταιριάζω με όλο αυτό. Σα να μαι από άλλη εποχή, από άλλο πλανήτη. Και αφού δε βρήκα μια μηχανή του χρόνου πίεσα τον εαυτό μου, τον έβαλα εκεί που δε χωράει. Όμως μάταια. Δε το χώνεψα ποτέ αυτό το lifestyle. Και μάλλον ούτε πρόκειται.
Είμαι ευαίσθητος, ονειροπόλος, ρομαντικός, παλιομοδίτης. Τον κόσμο μου δεν μπορεί να τον λερώσει όμως κανείς.
Βρίσκομαι στο απόγειο της μοναξιάς. Δεν πειράζει. Προτιμώ να πορευτώ ολομόναχος παρά με σκάρτη παρέα... 

Εκατομμύρια φωτογραφίες

Δεν υπάρχουμε.

Αυτό δεν είναι χειμώνας 

είναι ατέλειωτο φθινόπωρο.

Βαρετές επαναλήψεις. 

οι συναναστροφές

Εκεί που έλεγες δεν θα ξαναπάς

Γιατί ξαναγυρίζεις;

Το παράπονο στα μάτια σου

ασταμάτητη βροχή στη καρδιά μου.

Η έλλειψη αγαπημένων πραγμάτων

ο χαμός τους προδιαγεγραμμένος

Οι πόθοι. τα λόγια, τα αισθήματα

εκατομμύρια φωτογραφίες

προς εμφάνιση.

Βλέπω πολλές κρεμασμένες σε σχοινί 

για να στεγνώσουν 

είναι θαμπές, ίσως είναι σε όνειρο

Στο δικό σου ή στο δικό μου

Δεν παίζει ρόλο.

Αρκεί να τις βλέπεις και συ.

Όσα μου λένε 

αμέτρητες μικροπρέπειες

Ειδικά για σένα

ποτέ δεν τους άκουσα.

 

"Ζούμε" ένα τεράστιο ψέμα

κι οι πιο πολλοί αμέτοχοι

Λάσπη και βρεγμένα ρούχα

χίλια σφιγμένα

μάτια αμήχανα

Μεικ απ και γυαλιά. 

Tι να πρωτοκρύψουν;

από τον άδειο μας κόσμο

Η μοναξιά δε κρύβεται. 

Εκτίθεται.

Και η αγάπη το ίδιο.

Δε με νοιάζει καθόλου.

Ας εκτεθώ.

Εσύ θυμάσαι;

Πως να ξεχάσω.
Πως ήμουνα.
Πως έγινα.
Πόσο άλλαξα.
Και πόσο ίδιος έμεινα.

Τα πρώτα μου παιχνίδια
χαρά που γέμιζε τη καρδία μου
Συγκινήσεις αλησμόνητες
δυνατά καρδιοχτύπια
Η μυρωδιά από βρεγμένο χώμα.
Ανάπαυλες μελαγχολίας
Μουσική από κασετόφωνο
είναι η ζωή μου
όπως τότε παιδάκι
χωρίς ποτέ να βαρεθώ.
Ταξίδευα.

Οι πρώτοι μου φίλοι
τρέχαμε μαζί σε αλάνες
απτόητοι, ανεπηρέαστοι
δεν είχαμε κάτι να φοβηθούμε
Αθωότητα.

Δεν ξεχνάω ανθρώπους
γιατί απομνημονεύω βλέμματα
Αν ξεχάσω κάτι,
είναι γιατί δεν το αγάπησα 

Πως να ξεχάσω;
Ότι με ξεχάσατε.

Αγόρια και κορίτσια
Τα δικά σου καπρίτσια
Η βροχή στο τζάμι
ο αγαπημένος μου πίνακας
Τα μάτια σου.
Το πιο λαμπρό κόσμημα
Από όσα είδα
και από όσα θα δω.

Αναμονή

Θολό τζάμι το βλέμμα σου
Οι αντοχές σε πρόδωσαν
Πουλιά σε κλουβί τα όνειρα
προμελετημένο κακό το αύριο

Μετράς τα λόγια και τις λέξεις
νόημα κανένα.
Προσχήματα και δικαιολογίες
γέμισε η ζωή μας.

Κρατιέσαι από μικροπράγματα
Τι θα' κανες χωρίς αυτά;
Αντίο λες και πέφτεις για ύπνο
Που ξέρεις;
Mπορεί να με συναντήσεις
σε καμιά στάση του μετρό
Να σε περιμένω.

Delete. (Overemotional part 2)

Είναι γεγονός πως πιστεύω πολύ στους ανθρώπους. Ειδικά σε μερικούς. Πάντα κάνω λάθος. Θύμα της ίδιας παγίδας και ας γνωρίζω από πριν την κατάληξη. Εξάλλου στην εποχή μας το να δένεσαι με κάτι είναι too much.

Δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλο ένα ψέμα. Μια αναπότρεπτη απογοήτευση. 

Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορείς να διαγράψεις κάποιον. Δεν μπορώ να μπω καν στη λογική. Χωρίς να του πεις κάτι, μια χαζή ανυπόστατη δικαιολογία έστω. Ξεσκαρτάρισμα. Κάνεις τον άλλον να νιώσει σκουπίδι. Αναλώσιμος. Ίσως δεν μπορώ να το κατανοήσω γιατί αδυνατώ εγώ να το κάνω. Δεν μπορώ να διαγράψω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Γενικότερα. Μάλλον είμαι εγωιστής ή ηλίθια ρομαντικός και δεν μπορώ να αισθανθώ όπως οι περισσότεροι. 

Όταν κάνεις την αρχή όμως, είναι πολύ πιο εύκολα όλα. Διαγράφεις. Βάζεις Χ. Τερματίζεις. Ξεχνάς. Η εύκολη λύση που βολεύει κυρίως τον εγωισμό σου. Το δύσκολο είναι να κρατήσεις και να παλέψεις, να μην αφήσεις να σβήσει κάτι. Να αγωνιστείς γι'αυτό και ας αποτύχεις.

Έχω πολύ καλή μνήμη. Ξέρεις κανένα κόλπο να κάνω delete τις αναμνήσεις; Τίποτα δεν έχει πιάσει μέχρι τώρα.

Δηλώνω με το χέρι στη καρδιά, πως έχασα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Στους δικούς μου ανθρώπους.
Με απογοητεύσατε. Με προδώσατε.

Μου οφείλετε όμως μια εξήγηση. Και ας μη την πάρω ποτέ.
Θα μου τη χρωστάτε.
Και θα περιμένω. Μάταια; Ποίος ξέρει...
Θα μπορούσα να τα πω στον καθένα σας ξεχωριστά. Μα έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα καταλάβετε. Μόνοι.

Γλυκιές παραισθήσεις

Είναι παιχνίδια οι δικές μας ζωές.
Βρεγμένα μαλλιά και νωπά όνειρα
μόνη τα στεγνώνεις.
Τα χέρια μου το πιο αδύνατο σημείο
μετά τον χαρακτήρα μου
Τεντώνω τα μανίκια, ξέχασα τα γάντια μου
Κρυώνω.

Απωθημένα που είχαμε από παιδιά
ξαναζωντανεύουν
γίνονται πεταλούδες
στριφογυρίζουν γύρω από τη λάμπα
στο δωμάτιο σου
Μπορείς να τις δεις;

Ζούμε σε μια πόλη
όλα σε εισαγωγικά
"Ζω"
"Αναπνέω"
"Αισθάνομαι"
"Επιβιώνω"
"Αγαπώ"

Περιορισμοί στη καρδιά
στενά όρια της λογικής
Παντού φώτα αναβοσβήνουν
ακολουθούν τους ξέφρενους ρυθμούς μας
Περπατάω μόνος.
Παρατηρώ καρτερικά
Η παρακμή φοράει τη μάσκα της εξέλιξης
Η αποξένωση ντύνεται με τα φορέματα της μόδας

Στο μετρό, στα λεωφορεία
άνθρωποι και βλέμματα, στριμωγμένα
Μοναξιά ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμο
Τα μάτια σου.
Η χαραμάδα με φως στα σκοτάδια
Η ελπίδα στην ματαιότητα του κόσμου μας
Κάνει κρύο.
Ο χειμώνας που λέγαμε.
Μάλλον ήρθε.

Overemotional

Τι κάνω εγώ σ'αυτόν εδώ τον κόσμο; Όσο τα χρόνια περνούν το αναρωτιέμαι περισσότερο.

Σε ένα κόσμο αναίσθητο, πεζό, γεμάτο σκληρότητα και αδικία. Έχεις τόσα να δώσεις και δεν στο επιτρέπουν. Όρια στα συναισθήματα.

Να είσαι όσο πιο ψεύτικος μπορείς. Έτσι μονάχα θα έχεις πέραση. Και μη τολμήσεις να είσαι λιγάκι διαφορετικός. Μήπως είσαι και όμορφος; Μη φοβάσαι. Όλα ανοίγονται μπροστά σου. Αν είσαι στην άλλη εκδοχή δεν έχεις ελπίδες. Μονάχα περιθώριο και αποκλεισμός. Στη καρδιά σου και στη ζωή σου. Συρματοπλέγματα. Μέσα και έξω. Και πρόσεξε. Ούτε να διανοηθείς να δείξεις τα αισθήματα σου. Απαγορεύεται.

Το χειρότερο είναι όταν δε σε πιστεύουν. Εσύ κάνεις λάθος. Εσύ πρέπει να αλλάξεις. Εσύ γεννήθηκες σε λάθος εποχή. Να αναθεωρήσεις. Ξεγέλασε τη καρδία σου. Παραμύθιασε την. Είσαι πολύ ευαίσθητος. Υπερβάλλεις σε αισθήματα και πράξεις. Δεν μας κάνεις. Δεν πλήρεις τις κατάλληλες προδιαγραφές και προϋποθέσεις.

Δεν χωράς, πως το λένε;

Άνθρωποι και σχέσεις που αλλάζουμε σαν τα πουκάμισα. Μα θα έρθει η στιγμή μάταια που θα μας ξεχάσουν όλοι. Και τότε ένα δυο θα τους έχουμε πει εμείς το "φύγε". Θα τους έχουμε ανοίξει εμείς τη πόρτα. Μα θα είναι αργά τότε. Θα έχουμε πληγώσει και διώξει από τη ζωή μας, έναν δικό μας άνθρωπο.