Προσωπικό 2

Μέχρι πότε θα αντέχω
Να μας χωρίζουν
Οι άνθρωποι
Οι αποστάσεις

Είναι σκληρό ξέρεις
γιατί θέλω να σε δω
Μου λυπείς
Πολύ περισσότερο από όσο νομίζεις

Είναι τρέλα, έρωτας;
Δε ξέρω
Μόνο μετράω τις μέρες και τις ώρες
Που θα είσαι ξανά δίπλα μου

Όποτε φεύγεις
παίρνεις κάτι μαζί σου
Κάτι προσωπικό
Δικό μου

Γιατί φεύγεις
όταν σε χρειάζομαι όσο τίποτα
Μου στέλνεις μόνο όταν βαριέσαι;

Μισώ το χρόνο
Ότι βασικά σε παίρνει μακριά μου
Μη προσπαθείς να με απομακρύνεις
Δεν είναι τυχαία τα αισθήματα
Θα καταλάβεις...

Ξέρω είναι δύσκολο
Ούτε εγώ ξέρω
"Τι να κάνω" μαζί σου
Απροετοίμαστος ήμουν
όπως εσύ

Τύψεις νιώθω για τα λάθη
αυτά που έκανα στην προσπάθειά μου
να σε προσεγγίσω
και ακόμα τα κάνω...

Έκανες καλύτερο έναν άνθρωπο
Άλλαξα εξωτερικά
Θες να αλλάξει και το μέσα;
Τι άλλο να κάνω
για να σε φέρω
Κοντά μου

Έχω τόσα να σου πω
Που είναι δύσκολο
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Σιωπή

Τα μηνύματά σου
μπορούν να με κάνουν να χάσω τον ύπνο μου
Οι ελπίδες μου τρυπώνουν
σε ένα χαμόγελό σου
Τα μάτια σου...
Αρκετά μεγάλα για να χωρέσουν
την απόκοσμη αγάπη
που σπάνια βρίσκεις...

Είμαι καλός ηθοποιός
Μα δε μπορώ να κρύψω
αυτά που νιώθω
Για σένα

Έχεις εναποθέσει ποτέ το κινητό σου
στο σημείο της καρδιάς;
Το έχω κάνει!
Δε μπορεί...
Θα μ'ακούσεις.

Θέλω να 'μαι μαζί σου...

Σε συνάντησα...

Πως το κατάφερες;

Σιγά σιγά 

Να τρυπώσεις στη καρδιά μου

Όσο σε μαθαίνω δένομαι και πιο πολύ

μαζί σου

Μας χωρίζουν πολλά

μας ενώνουν περισσότερα

Ψάχνω να βρω κάτι 

Που να μη μ'αρέσει

Πάνω σου

ειδικά μέσα σου...

Γεννήθηκα από την αρχή

όταν σε συνάντησα

Δε πίστευα ότι είσαι αληθινή

Μέχρι που σε άγγιξα

Μαζί σου γίνομαι καλύτερος

Μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένη

Λίγο να το θες και εσύ

Είσαι ελεύθερη...

Πως να εξηγήσω

αυτό που νιώθω

είναι σίγουρα μεγάλο

Κόμπος στο λαιμό

καρδιοχτύπια

όταν μιλάμε

Μη τρομάζεις
πρώτη φορά έτσι τη καρδιά μου
Ανοίγω...

Δε με πιστεύεις!

Σου φαίνεται περίεργο

Πως να πιστέψεις 

τόσα αισθήματα;

Σε έχω έννοια

Μου λείπεις 

Κάθε μέρα

Σταματάω τα πάντα

για να μιλάμε

Θέλω να σε δω
...

Έχω λατρέψει

το χαρακτήρα σου

ότι μοιράζεσαι μαζί μου

Είσαι ξεχωριστή

Πολύ.

Δε θέλω να σε χάσω

για κανένα λόγο

Με κάθε κόστος

Θα μείνω δίπλα σου

Και ας γίνω θρύψαλα

Θα το παλέψω 

όσο χρειαστεί

Μέχρι να βλέπουμε μαζί 

τον ήλιο που αγαπάς τόσο

:)

Επανασύνδεση

Έχω ανάγκη να σε δω

Θέλω να μου μιλήσει
Η αναπνοή σου
Πρέπει.

Με κομματιάζει
η έλλειψη
Ναυάγησε το μυαλό
σε οτιδήποτε δικό σου
Ο κάθε άσχετος
δεν μπορεί να μας καταλάβει
Ειδικά όπως μπορώ να νιώθω
εγώ εσένα.

Γίνομαι μπιζού
βραχιόλι που σου κάνει εντύπωση
και με αγοράζεις στο Μοναστηράκι
για μερικά ευρώ
Με κουβαλάς πάνω σου
αυτό έχει σημασία
Να είμαι μαζί σου
Το πως και το γιατί
δεν έχει αξία

Η καρδιά μου εύθραυστη
μα δε σπάει
Πολεμάει ακόμα
για τη τιμή των ματιών σου
Παλεύει και μένει
ζει από τα όνειρα
που πλάθει τα ανήσυχα βράδια
ειδικά για σένα

Ο λόγος που στριφογυρίζω
τα βράδια στο κρεβάτι μου
Και ακούω εκείνο
το  περίφημο "τικ τοκ"
της άπειρης
και αμήχανης καρδιάς σου

Δε με πειράζει
αν χάσω τα πάντα

Όλα ή τίποτα.
Μαζί σου.

Κάπου σε κερδίζω

Τι ψάχνεις να βρεις
Δε ξέρω.
Συρρίκνωση.
Δεν μπορείς να κοιμηθείς
Εγώ να δεις...
Δε μπορώ να σκέφτομαι
σε τι ανθρώπους ανάμεσα
μπορεί να βρίσκεσαι.

Δε θέλω να με καταλάβουν
γιατί δεν μπορούν
Ξένοι όλοι
περαστικοί από τη ζωή μας
Η απονιά χαράζει
το πρώτο στρώμα του δέρματος
Θέλω να με νιώσεις.
Επειδή μπορείς.

Παίρνεις μολύβι
δίνω το χαρτί
Πόθων αποτυπώματα
Αυτά που κερδίσαμε
και τα χαμένα
Όλα χωράνε
Είναι πολλά της καρδιάς
τα φύλλα.

Το κόκκινο μελάνι
δεν τελειώνει
Δεν μπορώ να σηκωθώ
από το τραπέζι
Και αυτό το ποτήρι
Θα το πιω
Για σένα, για μένα
Για τον έρωτα
που θα μας κάψει
αργά ή γρήγορα

Είσαι πολύ κοντά
Είμαι αυτός που σε κοιτάει
κατευθείαν στα μάτια
Όταν κολλάνε οι δείχτες
από τα ρολόγια
Είμαι σαν το εισιτήριο στο χέρι σου
Με κρατάς
Με τσαλακώνεις
Με πετάς
Με ξεχνάς
και με πλένεις με τα ρούχα σου
Είμαστε απέναντι
στου ηλεκτρικού τα βαγόνια
Όλα τα κερδίζεις
και εγώ "τα χάνω"
Γράφω κάτι στο εισιτήριο
και αμήχανα στο δίνω
Όσα χρειάζεται να μάθεις
μπόρεσα και χώρεσα
Η καρδιά σταμάτησε.
Διάβασε το.

To σημείο που έχεις κάνει σπίτι

Αμέτρητο και απροσδιόριστο
συναίσθημα.
Ζημιά ανυπολόγιστη...
Συντρίμμια.

Δεν υπάρχουνε φίλοι
Μονάχα στη χαρά σου

Καρδιές.
ξεριζωμένες
τσακισμένες
διαλυμένες
μπερδεμένες
κομματιασμένες
χαμένες
ζαλισμένες
καταδικασμένες

Φωτιά που καίει
ολοκληρωτικά
Ειδικά τα μάτια σου
Οινόπνευμα καθαρό
Κάνουν στάχτη τις ελπίδες
και τα λεπτά αισθήματα
Εκεί στα ίδια βλέφαρα
γαντζώνονται τα βάσανα
των ερωτευμένων

Παντού στάχτη
Τι να πρωτοσβήσω;
Ο αέρας αποτελειώνει
οτιδήποτε αφήσαμε στη μέση

Λέω να καρφώσω τίποτα αισχμηρό
στο σημείο που έχεις κάνει σπίτι
Στα αριστερά.
Ποίος ξέρει;

Ίσως πονάει λιγότερο.

Πάντα μαζί και πάντα χώρια

Κολλήσαμε στο χρόνο
Δε φταίει κανείς άλλος
Μονάχα η καρδιά μας
Δίκασε τη δικιά μου
Σε χάνω.
Στριμωγμένες ζωές
μέσα στα μετρό
Αρώματα συναισθημάτων
με πνίγουν...
Τα μαλλιά σου
σαν τα πρωτοβρόχια
που ερωτεύομαι κάθε χρόνο

Δε με αναγνωρίζω
Σκέψεις κουτές...
καταδικασμένες
Χάθηκα.
Με ακούς.
Μέσα από τις σιωπές
Μιλάμε.

Σημάδια από τα βήματα σου
στο βρεγμένο χώμα
Περπατάς μέσα μου...
Μνήμη που νικάει
όλα μου τα όνειρα

Πόσα "αχ" πνιγώ καθημερινά
Ούτε που ξέρω.
Μοναξιά απλά μια λέξη.
Για μένα ζωή ανόητη
και μοιρασμένη
από τη δική σου.
Το να μην μπορώ να σου πω
"Τίποτα."
Υπάρχει τίποτα πιο σκληρό
από αυτό;

Δεν είμαι σαν τους άλλους
Μακάρι να ήσουν όπως τις άλλες
Εκείνες τις συνηθισμένες...
Μα τα έχεις όλα
Ισόποσα μοιρασμένα
Δε σου λείπει τίποτα.

Πληθωρικότητα

από χαρίσματα...

Ζωγραφισμένα είναι όλα

στις κινήσεις

στα γλυκά καμώματα σου.

Προσωποποίηση της τρυφερότητας

ο χαρακτήρας σου..

Σ'αυτά τα μάτια σου

ξυπνάω/ πεθαίνω/ ονειρεύομαι
Είμαι μικρός, φτωχός και κουρελής
Δεν έχω τίποτα, δεν είμαι τίποτα.
Δεν υπάρχω.
Σβήνω στα σπιρτόζικα χαμόγελα
που σκας σε ανύποπτο χρόνο.

Χάος μέσα μου
βαθύ και απύθμενο
Έχω ένα κουτί που όλα τα κρύβω
Πραγματικό.
Φοβάμαι πως μπορεί να πεθάνω
και να μη μάθεις τίποτα.

Θέλω να περνάς καλά
να έχεις ότι λείπει
Όσα από υπερβολική αγάπη
δειλιάζουν να σου δώσουν.
Μην αλλάξεις για κανέναν
Είσαι απλά ιδανική.

Τσακισμένα χαρτάκια
στις τσέπες μας
εγωισμοί τσαλακωμένοι
στο βλέμμα εκτεθειμένοι
Κόμπος στο στομάχι
Όταν κάπως βρεθώ ή με κάποιο τρόπο
Μαζί σου.
Λαχτάρα μεγάλη
και με δένει
Με σένα.*


*Μακάρι να με διαβάζεις.

Ανεπανόρθωτα

Βρέχει επιτέλους.
Συντονίζονται οι καρδιές μας
Χάνεσαι στο κόσμο
ψάχνω τα κομμάτια μου
μα κάτι λείπει..

Με ένα σφυράκι
καρφώνεις το καρφί
όλο και πιο βαθιά
Κοίτα με στα μάτια
Δεν πονάω!

Παράλογη η καρδιά
και αγαπάει ανεπανόρθωτα
Κανείς δε ξέρει
τι κρύβουμε επιμελώς
Από πάθος ή εγωισμό
Μα από σένα
Tι να πρωτοκρύψω;

Ιδανικά τραγούδια
σε λάθος στιγμές
Πάλι μετράω τα φώτα
για να κοιμηθώ
Ξανά μοιραζόμαστε
τις αϋπνίες.

Έρχομαι κοντά σου
με τρόπο διακριτικό
Προτιμώ να χάσω τα πάντα
παρά να φύγεις
από το μυαλό μου
Καλύτερα φτωχός
παρά ολομόναχος.

Στάλες τις βροχής
οι ελπίδες που σβήνουν
Καίει την ψυχή
το αίσθημα
Είμαι απροστάτευτος
και το κομμάτι αυτό
το έχεις εσύ.

Κράτησε το ή πέταξε το
τα δώρα εξάλλου
δεν επιστρέφονται!