Ξανά

Ξανάρχεσαι, ξαναγυρίζεις.
Όνειρα που χωράνε σε μια ρόδα ποδηλάτου. Κάθε ακτίνα και από ένα. Στριφογυρίζουν οι αναμνήσεις στο μυαλό. Και εσύ απροετοίμαστος.

Πάρε ζωή και γέμισε τα κενά σημεία σου με φως και ελπίδες. Περπάτησε μόνος ανάμεσα σε πλήθος κόσμου. Έτσι ξανακερδίζεις ποσοστά χαμένης ζωής.

Είναι ωραίο ρίσκο να βλέπεις την αγάπη όπου λίγοι μπορούν. Μη φοβάσαι. Εξάλλου θα ξαναγυρίσεις. Εδώ. Δεν έφυγες ποτέ πραγματικά, μονάχα το σώμα σου έκανε το ταξίδι του.

Είναι γραφτό να επιστρέφεις σε ότι αγάπησες.

Είναι νωρίς ακόμα

Είναι νωρίς ακόμα
μην ανοίξεις ακόμα τα μάτια σου
γιατί θα δεις αυτόν τον σκληρό κόσμο
Τι κάνεις εσύ εδώ;

Δε ξέρω αν μπορεί να λερώσει τη ψυχή σου
όλη αυτή η ασχήμια γύρω μας
Μα τι λέω, είσαι γαλάζιο απέραντο
και δεν μπορεί κανείς να σ'αλλάξει

Μείνε στα σκεπάσματα.
Κάνει κρύο και βρέχει
Να δεις όνειρα όπου ακολουθείς πουλιά στο πεταγμα τους
θέλω να είσαι ελεύθερη, να νιώθεις ελεύθερη

Κι αν σε ξυπνήσει η βροχή
ή το αγαπημένο σου τραγούδι
Άνοιξε τα μάτια και δες τη ζωή
Κατάματα.
Και ζήσε.

Είναι νωρίς ακόμα
Έχεις καιρό μπροστά σου
Ο χειμώνας σου χαρίζει το πρωτοβρόχι του
Η άνοιξη σου φτιάχνει στεφάνια από λουλούδια
και τ' άφήνει στη πόρτα σου

Άσε τα όνειρα σου στα χέρια μου
Μη φοβάσαι. Δεν θα μου πέσουν.
Θα τα κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου
ώστε και αν πεθάνω, να ζήσουν αυτά.

Σοκολάτα μυρίζει η κουζίνα.
Ξύπνήσες; Κοιμήσου πάλι.
Μη φοβάσαι. Προσέχω εγώ...

Ο πιο πιστός υπηρέτης των ματιών σου.

Κρυφτό

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουμε να κρατάμε κρυφά τα αισθήματα μας; Αυτή η έμφυτη ανασφάλεια μας, να μη δείξουμε το πραγματικό. Αλλά κάτι άλλο ωραιοποιημένο, καθώς πρέπει. Το ψέμα βολεύει. Συνηθίζουμε στο να'μαστε ψεύτικοι. Αλλά ως πότε;

Η αλήθεια πιο δύσκολη να ειπωθεί. Ανοιγόμαστε. Δεν προλαβαίνουμε να δείξουμε όσα πραγματικά θέλουμε ή μπορούμε. Δεν έχουμε φτάσει καν στη μέση του δρόμου και τσακ πληγωθήκαμε.

Τι κάνεις όταν κάποιος πολύ σημαντικός για σένα είναι μακριά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Υποκρίνεσαι; Λες ψέματα; Μισές αλήθειες προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Ποιο το νόημα όμως όταν ξέρεις ή ξέρετε τις αλήθειες.

Αρκετές φορές αρέσκομαι να γυρίζω σε μικρές στιγμές στο παρελθόν και να τις βλέπω ξανά. Χάνομαι λιγάκι. Μα είναι προσωρινό και η επιστροφή πολύ σκληρή.

Πολλοί ξέρουν τρόπους, μεθόδους να κοροϊδέψουν το μυαλό, να το ξεγελάσουν. Και το δικό τους και των άλλων. Την καρδιά όμως;

Μάλλον χάλασα και εγώ μερικώς μέσα σ'αυτό το χάος αυτού του πεζού κόσμου. Αναπόφευκτα αλλοιώθηκα. Μα δεν άλλαξα. Τίποτα μόνιμο. Μέσα μου, ανέπαφος.

Μικρός θυμάμαι περνούσα τον δρόμο χωρίς να κοιτάζω, με ακουστικά στα αυτιά. Απρόσεκτος, ανέμελος. Με τόσα αυτοκίνητα. Δεν έπαθα τίποτα. Τώρα που προσέχω τόσο, όλο πληγώνομαι...

Από ανθρώπους.

Γιατί σε φιλίες δεν (θα 'πρεπε να) πιστεύω

Ο Γιάννης είναι μοναχικός τύπος. Δεν πήγαινε τελευταία πολύ καλά η ζωή του. Τον είχαν διώξει από τη δουλειά και έμενε ξανά με τη μητέρα του. Είχε λίγους φίλους και αυτοί τον είχαν ξεχάσει Αρέσκεται να μένει μόνος στο δωμάτιο του. Ειδικά τις νύχτες. Δεν έχει εξάλλου και άλλη επιλογή. Του αρέσουν τα chatrooms όπου μιλάει με διάφορους, να περνάει η ώρα. Σε ένα τέτοιο γνώρισε και τη Μαρία.

Η Μαρία είναι από πλούσια οικογένεια. Μπορεί να κάνει ότι θέλει στη ζωή της. Τα έχει όλα δρομολογήσει και έχει την στήριξη από την οικογένεια της. Σπουδάζει και ζει έντονα. Όσο καλύτερα μπορεί. Της αρέσει να συζητάει με νέους φίλους και να μαθαίνει γι'αυτούς τα πάντα. Την μαγεύει ότι πίσω από ένα ψευδώνυμο ίσως βρίσκεται ο άνθρωπος της.

Αρχικά μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων με το Γιάννη. Αυτός περνούσε φάση, εκείνη πάντα ήταν εκεί για να τον ακούσει. Να μοιραστεί μαζί του πράγματα, λέξεις, εικόνες, παράπονα... αισθήματα. Το δέσιμο αναπόφευκτο. Τα έλεγαν κάπου ένα χρόνο. Άλλοτε από το chat και άλλοτε από το τηλέφωνο. Ο Γιάννης είχε πλέον κάπου να τα πει και η Μαρία να θέλει να τον γνωρίσει από κοντά. Το σκεφτόταν κάθε μέρα ώσπου του το είπε: Θέλω να σε δω.

Εκείνος της έκανε τη χάρη αν και δεν του άρεσε να τον πιέζουν. Είχε πλέον καλή δουλειά σε μαγαζί του πατέρα του κολλητού του, βρήκε κοπέλα και έπαιζε με ένα συγκρότημα. Η Μαρία κατενθουσιασμένη περίμενε να τον δει. Δε τα πήγαινε καλά με τις σπουδές και οι γονείς χώρισαν πρόσφατα. Αυτός έβλεπε τη συνάντηση τους αγγαρεία σα να ήθελε απλά να βγάλει την υποχρέωση.

Η Μαρία εισέπραξε τη μεγαλύτερη απογοήτευση στη ζωή της. Ο πρίγκιπας της είχε πεθάνει, το λουλούδι είχε μαραθεί. Γιατί δεν υπήρχε παρά μόνο στα όνειρα και τη φαντασία της. Απλά κενά γέμιζε στο Γιάννη. Αλλά αυτός πλέον δε τη χρειαζόταν. Είχε τους φίλους και της παρέες του ξανά τώρα. Έκλαψε πολύ και έγινε καχύποπτη με τους ανθρώπους. Μήνες τη βασάνιζε και τα έριχνε στον εαυτό της. Νόμιζε πως έφταιγε αυτή που χάσανε κάθε επαφή με τον καιρό. Χαθήκανε.

Περάσαν περίπου δυο χρόνια. Δεν τον είχε ξεχάσει. Ήθελε τόσο πολύ να μάθει τι κάνει, πως περνάει. Αν είναι καλά ο Γιάννης. Λαχταρούσε να ξανακούσει τη φωνή του. Τον ψάχνει επίμονα. Και τον βρίσκει. Του στέλνει αίτημα φιλίας. Αυτός το είδε. "Σιγά μη την κάνω add" είπε και μετά γέλασε.

Θεσσαλονίκη μάγισσα

Είπα μια μέρα και γω να φύγω μακριά από τα προβλήματα, την πίεση, την καθημερινότητα που κουράζει. Έτσι και έγινε. Διάλεξα λοιπόν τη Θεσσαλονίκη.

Όμορφη πόλη ειδικά τη νύχτα. Πότε κάνω βόλτες πότε ξεκουράζομαι στο άνετο δωματιό μου.

Ξυπνάω με μουσική και κοιμάμαι με απόλυτη ησυχία ενώ σκέφτομαι διάφορα.

Θα καταφέρω να ξεχάσω; Ποιός ξέρει.

Γέμισα ήδη ζωή όμως και έχω ακόμα δέκα μέρες εδώ πέρα. Ίσως βοηθάνε τα χιλιόμετρα.

Το ξέρω ότι στο τέλος δε θα θέλω να φύγω. Θα δεθώ, όπως γίνεται πάντα. Δε θέλω να φύγω! Συνήθισα εδώ εξάλλου. Βολεύτηκα, ηρέμησα, ανάσανα...

Ελπίζω η επιστροφή στην πραγματικότητα να μην είναι τόσο σκληρή, στις σκουτούρες και τις απογοητεύσεις. Αλλιώς θα ξαναφύγω!

Το σίγουρο μόνο είναι πως μερικά, πολύ λίγα πράγματα όσο μακριά κι αν πας δεν είναι εφικτό να τα ξεχάσεις.

Απολογισμός

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε μεταβατικό στάδιο. Άλλαξα δουλειά. Πλέον δουλεύω πολύ και κοιμάμαι λίγο. Αρέσκομαι να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα. Με κάνει να νιώθω καλύτερα. Προσωρινά. Γι' αυτόν κυρίως το λόγο δεν έχω μετακομίσει ακόμα. Νιώθω αδύναμος και κουρασμένος απ΄τις προσπάθειες που έπεσαν στο κενό. Απογοητευμένος ακόμα και απ΄τους πιο δικούς μου ανθρώπους. Ίσως φταίει ότι πίστεψα πολύ σ'αυτούς, πιο πολύ απ'ότι θα'πρεπε. Δένομαι πολύ με οτιδήποτε γύρω μου και αυτό αναπάντεχα θα μου κοστίσει σύντομα.

Η μουσική και τα σχέδια μου τα μόνα πραγματικά καταφύγια. Τον υπόλοιπο καιρό σκέφτομαι συνέχεια πολλά και διάφορα. Λάθη που έγιναν, κακοί χειρισμοί και μονοπάτια που δεν ακολούθησα. Το καλοκαίρι πλησιάζει επικίνδυνα και εγώ να'χω παγιδευτεί σ'ένα παλιό και περασμένο χειμώνα.

Με τους φίλους βρίσκομαι σπάνια. Πλέον βολτάρω μόνος. Πηγαίνω όσο γίνεται πιο μακριά απ'την καθημερινότητα μου. Και έτσι ξεχνιέμαι. Για λίγο. Μια εικόνα είναι αδύνατον να απομακρύνω από το μυαλό μου. Είναι έννοια, πόθος, έλλειψη και αγάπη συνάμα. Για κάτι συγκεκριμένο μα κρυφό. Δε μπορώ να γράψω τίποτα παραπάνω.

Είναι δύσκολο να αλλάξεις μια ζωή τελικά. Μα ακόμα πιο δύσκολο να την αφιερώσεις κάπου.

Πράγματα απλά μα τόσο όμορφα

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά πράγματα απλά, καθημερινά ίσως και συνηθισμένα που αγαπω παράφορα και θα' θελα να μοιραστώ μερικά μαζί σας.

Πολλές φορές που περνώ απέξω απο σχολεία ακούγοντας το πλήθος απ΄τις παιδικές φωνούλες να γελούν και να φωναζουν όλα μαζί. Μ' αυτή τη γλυκιά ηχορύπανση αγαλλιάζεται πραγματικά η ψυχή μου. Τι παρηγορητικό ήμουν και γω κάποτε έτσι!

Απο παιδί θυμάμαι ότι μ' άρεσε να ξυπνάω με τους ήχους απ΄τα πιάτα και τα κουταλοπήρουνα σε συνδιασμό με το τρεχούμενο νερό. Όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η μανούλα μου έπλενέ τα πιάτα και πολλές φορες τραγουδούσε κιόλας κυρίως Μοσχολιού! Αυτό είναι απ΄τα πρώτα μου τρυφερά ακούσματα και ακόμα όπως τοτε κάνω πως κοιμάμαι όποτε την ακούσω και παραμένω στο κρεβάτι για να μη χαλάσει τίποτα αυτό το όνειρο.

Η γάτα μου. Ο πιο πιστός μου φίλος. Συνήθως ειδικά βραδινές ώρες τη βρίσκω να με περιμένει στο κρεβάτι μου ενώ αλλές φορές δεν αντέχει και την παίρνει ο ύπνος!

Τα πραγματά μου, δένομαι πολύ με αυτά! Χαρτιά, σημειώσεις, στιχάκια, σχέδια, φωτογραφίες, ρούχα, περιοδικά, φιγούρες, παιχνίδια, κονσόλες, μουσικά cd και άλλα περιλαμβάνουν ότι συνθέτει τον κόσμο που έχω φτιάξει για να ζω μέσα σ'αυτόν...

Η μουσική που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή! Με θυμάμαι με τα ακουστικά να χάνομαι στην αγαπημένη μου κασέτα. Δεν άλλαξαν πολλά από τοτε μονάχα η τεχνολογία έδωσε άλλη μορφή στα τραγούδια. Η μόνιμη συντροφιά μου σε χαρές και λύπες και δε ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτην. Έχω συνδέσει σχεδόν κάθε μέρα του χρόνου και της ζωής μου με κάποιο τραγούδι.

Ζηλεύω τα πουλιά για την τόση ελευθερία τους και με ξεκουράζει να τα παρατηρώ με τις ώρες. Μισώ τους ανθρώπους που τα έκλεισαν σε ένα θλιβερό κλουβί.

Το να με φυσάει απαλό αεράκι ενώ περπατάω και σκέφτομαι διάφορα. Είναι σα να μου δίνει δύναμη και κουραγιο να πορευτώ στη ζωή μου.

Τα λουλούδια και ειδικά οι κήποι. Είναι και ηταν πάντα κρυφό μου όνειρο να ζω σε σπίτι με κήπο. Είναι σα μικρά κομψοτεχνήματα με τα ντελικάτα σχέδια και τα ζωηρά χρώματα τους, δώρα αγάπης και τρυφερότητας.

Πάντα μ'άρεσε να παρατηρώ γυναίκες να μιλάνε! Αυτό θα φανεί χαζό σε αρκετούς. Αλλα με ηρεμεί να τις χαζεύω ενώ "κουτσομπολεύουν" συζητώντας για διαφορά θέματα σοβαρά και μη και με κάνει να τις εκτιμώ ακόμα πιο πολύ. Οι κινήσεις τους δε ενω μιλούν τις κάνουν πιο χαριτωμένες!

Τέλος τα μαλλιά και τα μάτια ενός πολύ αγαπημένου προσώπου που χωράνε μέσα τους ολάκερη την αγάπη του κόσμου. Πως εγώ λοιπόν να μη τα λατρέψω;...