Γιατί σε φιλίες δεν (θα 'πρεπε να) πιστεύω

Ο Γιάννης είναι μοναχικός τύπος. Δεν πήγαινε τελευταία πολύ καλά η ζωή του. Τον είχαν διώξει από τη δουλειά και έμενε ξανά με τη μητέρα του. Είχε λίγους φίλους και αυτοί τον είχαν ξεχάσει Αρέσκεται να μένει μόνος στο δωμάτιο του. Ειδικά τις νύχτες. Δεν έχει εξάλλου και άλλη επιλογή. Του αρέσουν τα chatrooms όπου μιλάει με διάφορους, να περνάει η ώρα. Σε ένα τέτοιο γνώρισε και τη Μαρία.

Η Μαρία είναι από πλούσια οικογένεια. Μπορεί να κάνει ότι θέλει στη ζωή της. Τα έχει όλα δρομολογήσει και έχει την στήριξη από την οικογένεια της. Σπουδάζει και ζει έντονα. Όσο καλύτερα μπορεί. Της αρέσει να συζητάει με νέους φίλους και να μαθαίνει γι'αυτούς τα πάντα. Την μαγεύει ότι πίσω από ένα ψευδώνυμο ίσως βρίσκεται ο άνθρωπος της.

Αρχικά μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων με το Γιάννη. Αυτός περνούσε φάση, εκείνη πάντα ήταν εκεί για να τον ακούσει. Να μοιραστεί μαζί του πράγματα, λέξεις, εικόνες, παράπονα... αισθήματα. Το δέσιμο αναπόφευκτο. Τα έλεγαν κάπου ένα χρόνο. Άλλοτε από το chat και άλλοτε από το τηλέφωνο. Ο Γιάννης είχε πλέον κάπου να τα πει και η Μαρία να θέλει να τον γνωρίσει από κοντά. Το σκεφτόταν κάθε μέρα ώσπου του το είπε: Θέλω να σε δω.

Εκείνος της έκανε τη χάρη αν και δεν του άρεσε να τον πιέζουν. Είχε πλέον καλή δουλειά σε μαγαζί του πατέρα του κολλητού του, βρήκε κοπέλα και έπαιζε με ένα συγκρότημα. Η Μαρία κατενθουσιασμένη περίμενε να τον δει. Δε τα πήγαινε καλά με τις σπουδές και οι γονείς χώρισαν πρόσφατα. Αυτός έβλεπε τη συνάντηση τους αγγαρεία σα να ήθελε απλά να βγάλει την υποχρέωση.

Η Μαρία εισέπραξε τη μεγαλύτερη απογοήτευση στη ζωή της. Ο πρίγκιπας της είχε πεθάνει, το λουλούδι είχε μαραθεί. Γιατί δεν υπήρχε παρά μόνο στα όνειρα και τη φαντασία της. Απλά κενά γέμιζε στο Γιάννη. Αλλά αυτός πλέον δε τη χρειαζόταν. Είχε τους φίλους και της παρέες του ξανά τώρα. Έκλαψε πολύ και έγινε καχύποπτη με τους ανθρώπους. Μήνες τη βασάνιζε και τα έριχνε στον εαυτό της. Νόμιζε πως έφταιγε αυτή που χάσανε κάθε επαφή με τον καιρό. Χαθήκανε.

Περάσαν περίπου δυο χρόνια. Δεν τον είχε ξεχάσει. Ήθελε τόσο πολύ να μάθει τι κάνει, πως περνάει. Αν είναι καλά ο Γιάννης. Λαχταρούσε να ξανακούσει τη φωνή του. Τον ψάχνει επίμονα. Και τον βρίσκει. Του στέλνει αίτημα φιλίας. Αυτός το είδε. "Σιγά μη την κάνω add" είπε και μετά γέλασε.

Θεσσαλονίκη μάγισσα

Είπα μια μέρα και γω να φύγω μακριά από τα προβλήματα, την πίεση, την καθημερινότητα που κουράζει. Έτσι και έγινε. Διάλεξα λοιπόν τη Θεσσαλονίκη.

Όμορφη πόλη ειδικά τη νύχτα. Πότε κάνω βόλτες πότε ξεκουράζομαι στο άνετο δωματιό μου.

Ξυπνάω με μουσική και κοιμάμαι με απόλυτη ησυχία ενώ σκέφτομαι διάφορα.

Θα καταφέρω να ξεχάσω; Ποιός ξέρει.

Γέμισα ήδη ζωή όμως και έχω ακόμα δέκα μέρες εδώ πέρα. Ίσως βοηθάνε τα χιλιόμετρα.

Το ξέρω ότι στο τέλος δε θα θέλω να φύγω. Θα δεθώ, όπως γίνεται πάντα. Δε θέλω να φύγω! Συνήθισα εδώ εξάλλου. Βολεύτηκα, ηρέμησα, ανάσανα...

Ελπίζω η επιστροφή στην πραγματικότητα να μην είναι τόσο σκληρή, στις σκουτούρες και τις απογοητεύσεις. Αλλιώς θα ξαναφύγω!

Το σίγουρο μόνο είναι πως μερικά, πολύ λίγα πράγματα όσο μακριά κι αν πας δεν είναι εφικτό να τα ξεχάσεις.

Απολογισμός

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε μεταβατικό στάδιο. Άλλαξα δουλειά. Πλέον δουλεύω πολύ και κοιμάμαι λίγο. Αρέσκομαι να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα. Με κάνει να νιώθω καλύτερα. Προσωρινά. Γι' αυτόν κυρίως το λόγο δεν έχω μετακομίσει ακόμα. Νιώθω αδύναμος και κουρασμένος απ΄τις προσπάθειες που έπεσαν στο κενό. Απογοητευμένος ακόμα και απ΄τους πιο δικούς μου ανθρώπους. Ίσως φταίει ότι πίστεψα πολύ σ'αυτούς, πιο πολύ απ'ότι θα'πρεπε. Δένομαι πολύ με οτιδήποτε γύρω μου και αυτό αναπάντεχα θα μου κοστίσει σύντομα.

Η μουσική και τα σχέδια μου τα μόνα πραγματικά καταφύγια. Τον υπόλοιπο καιρό σκέφτομαι συνέχεια πολλά και διάφορα. Λάθη που έγιναν, κακοί χειρισμοί και μονοπάτια που δεν ακολούθησα. Το καλοκαίρι πλησιάζει επικίνδυνα και εγώ να'χω παγιδευτεί σ'ένα παλιό και περασμένο χειμώνα.

Με τους φίλους βρίσκομαι σπάνια. Πλέον βολτάρω μόνος. Πηγαίνω όσο γίνεται πιο μακριά απ'την καθημερινότητα μου. Και έτσι ξεχνιέμαι. Για λίγο. Μια εικόνα είναι αδύνατον να απομακρύνω από το μυαλό μου. Είναι έννοια, πόθος, έλλειψη και αγάπη συνάμα. Για κάτι συγκεκριμένο μα κρυφό. Δε μπορώ να γράψω τίποτα παραπάνω.

Είναι δύσκολο να αλλάξεις μια ζωή τελικά. Μα ακόμα πιο δύσκολο να την αφιερώσεις κάπου.

Πράγματα απλά μα τόσο όμορφα

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά πράγματα απλά, καθημερινά ίσως και συνηθισμένα που αγαπω παράφορα και θα' θελα να μοιραστώ μερικά μαζί σας.

Πολλές φορές που περνώ απέξω απο σχολεία ακούγοντας το πλήθος απ΄τις παιδικές φωνούλες να γελούν και να φωναζουν όλα μαζί. Μ' αυτή τη γλυκιά ηχορύπανση αγαλλιάζεται πραγματικά η ψυχή μου. Τι παρηγορητικό ήμουν και γω κάποτε έτσι!

Απο παιδί θυμάμαι ότι μ' άρεσε να ξυπνάω με τους ήχους απ΄τα πιάτα και τα κουταλοπήρουνα σε συνδιασμό με το τρεχούμενο νερό. Όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η μανούλα μου έπλενέ τα πιάτα και πολλές φορες τραγουδούσε κιόλας κυρίως Μοσχολιού! Αυτό είναι απ΄τα πρώτα μου τρυφερά ακούσματα και ακόμα όπως τοτε κάνω πως κοιμάμαι όποτε την ακούσω και παραμένω στο κρεβάτι για να μη χαλάσει τίποτα αυτό το όνειρο.

Η γάτα μου. Ο πιο πιστός μου φίλος. Συνήθως ειδικά βραδινές ώρες τη βρίσκω να με περιμένει στο κρεβάτι μου ενώ αλλές φορές δεν αντέχει και την παίρνει ο ύπνος!

Τα πραγματά μου, δένομαι πολύ με αυτά! Χαρτιά, σημειώσεις, στιχάκια, σχέδια, φωτογραφίες, ρούχα, περιοδικά, φιγούρες, παιχνίδια, κονσόλες, μουσικά cd και άλλα περιλαμβάνουν ότι συνθέτει τον κόσμο που έχω φτιάξει για να ζω μέσα σ'αυτόν...

Η μουσική που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή! Με θυμάμαι με τα ακουστικά να χάνομαι στην αγαπημένη μου κασέτα. Δεν άλλαξαν πολλά από τοτε μονάχα η τεχνολογία έδωσε άλλη μορφή στα τραγούδια. Η μόνιμη συντροφιά μου σε χαρές και λύπες και δε ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτην. Έχω συνδέσει σχεδόν κάθε μέρα του χρόνου και της ζωής μου με κάποιο τραγούδι.

Ζηλεύω τα πουλιά για την τόση ελευθερία τους και με ξεκουράζει να τα παρατηρώ με τις ώρες. Μισώ τους ανθρώπους που τα έκλεισαν σε ένα θλιβερό κλουβί.

Το να με φυσάει απαλό αεράκι ενώ περπατάω και σκέφτομαι διάφορα. Είναι σα να μου δίνει δύναμη και κουραγιο να πορευτώ στη ζωή μου.

Τα λουλούδια και ειδικά οι κήποι. Είναι και ηταν πάντα κρυφό μου όνειρο να ζω σε σπίτι με κήπο. Είναι σα μικρά κομψοτεχνήματα με τα ντελικάτα σχέδια και τα ζωηρά χρώματα τους, δώρα αγάπης και τρυφερότητας.

Πάντα μ'άρεσε να παρατηρώ γυναίκες να μιλάνε! Αυτό θα φανεί χαζό σε αρκετούς. Αλλα με ηρεμεί να τις χαζεύω ενώ "κουτσομπολεύουν" συζητώντας για διαφορά θέματα σοβαρά και μη και με κάνει να τις εκτιμώ ακόμα πιο πολύ. Οι κινήσεις τους δε ενω μιλούν τις κάνουν πιο χαριτωμένες!

Τέλος τα μαλλιά και τα μάτια ενός πολύ αγαπημένου προσώπου που χωράνε μέσα τους ολάκερη την αγάπη του κόσμου. Πως εγώ λοιπόν να μη τα λατρέψω;...

Γιατί θα φύγω από τη Nίκαια

Μεγάλωσα και ζω στη Νίκαια μια συνοικία του ταλαιπωρημένου εργατόκοσμου. Ξεχασμένη απο θεούς κι ανθρώπους. Ο ορισμός της υποβάθμισης βρίσκεται εδώ πέρα.

Λίγο μετά τη βροχή περπατούσα με τα ακουστικά στ' αυτιά και σκεπτόμενος τι έχει αλλάξει απ΄τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα σ' αυτό το μέρος...

Όνειρα που σκόνταψαν σε κακοφτιαγμένα πεζοδρόμια. Παντού η μυρωδιά της αποσύνθεσης και η εικόνα της εγκατάλειψης. Κακοφωτισμένα θεοσκότεινα στενάκια που σου προκαλούν φόβο να τα διαβείς, γειτονιές με ανύπαρκτο πράσινο και παρτέρια με μισοξεραμένα απεριποιήτα λουλούδια. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικές νερατζιές...

Τα σκουπίδια και κάθε λογής μπάζα φυσικά υπάρχουν παντού από χορταριασμένα οικόπεδα μέχρι αυλές και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Εννοείται πως οι κάδοι είναι συνεχώς γεμάτοι κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορη ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Παρόμοια εικόνα παρουσιάζουν οι πλατείες και τα παρκάκια που ενω παλιότερα έσφυζαν από ζωή τώρα είναι σα παλιά νεκροταφεία. Ακόμα και για ένα καφέ ή ένα ποτό ο Νικαιώτης θα πάει οπουδήποτε αλλού εκτός από την περιοχή του. Χαμόσπιτα και άβαφτα σπίτια που σε κάνουν να απορείς αν μένει κανείς εκεί μέσα συνθέτουν το αποπνικτικά γκρίζο τοπίο αυτής της συνοικίας. Πολλές φορές θα σε πάρουν από πίσω αγέλες σκυλιών πραγματικά εξαθλιωμένα απ'την πείνα.

Αδυνατώ να πιστέψω πως τα μέρη στα οποία έζησα τα πιο όμορφα παιδικά μου χρόνια, που μεγάλωσα στις αλάνες έχουν μετατραπεί πλέον έτσι.

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν υπάρχει έστω ένας σοβαρός λόγος που να αξίζει να ζεις εδώ πέρα. Άλλες φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως κατι θα αλλάξει, πως έγω απλα τα βλέπω όλα μάυρα και η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη. Μα κάθε μέρα επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο αυτό που νιώθω. Ακόμα και μια απλή βόλτα εδώ πέρα πλέον με καταθλίβει.

Θέλω να φύγω μακριά απο όλους και άπο όλα. Δεν αντέχω άλλο, κουράστηκα να είμαι μέρος όλης αυτής της μαυρίλας και της σκοτεινιάς.

Πρέπει να φύγω πριν με καταπιεί και μένα αυτό το μέρος. Να πάω σε μια πόλη με ζωή, φώτα, με γεμάτες πλατείες από παιδιά και λουλούδια. Υπάρχει, δεν υπαρχει εγώ θα την ψάξω!

Γιατί δεν αντέχεται να βλεπεις να αργοπεθαίνει ότι αγαπάς και κανείς να μη κάνει τίποτα...

Χριστουγεννιάτικα ψέματα

Καλώς ή κακώς στη ζωή μας κυριαρχεί το ψέμα. Μάλλον αρεσκόμαστε να ζούμε μέσα σ'αυτό. Γιατί; Αφού καταβάθος μας πονάει αυτό γιατί το συνεχίζουμε; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί μας βολεύει! Η αλήθεια είναι δύσκολα αρεστή γιατί δεν δέχεται τροποποιήσεις και αλλαγές είναι γυμνή, εκτεθειμένη σα μια άβαφη γυναίκα στην οποία φαίνονται ολοκάθαρα οι όποιες ατέλειες τις. Μέρες γιορτινές γεμάτες τυπικούρες και δήθεν ευχές... τίποτα αληθινό, τίποτα από καρδιάς. Δεν αρέσει σε κανέναν γιατί τον πονάει. Όλα δείχνουν να έχουν τη σκοπιμότητα τους. Πλέον όλα αγοράζονται, έχουν τη τιμή τους ή έτσι νομίζουμε εμείς τουλάχιστον.

Άνθρωποι σαν ζώντανες κούκλες με σκούρα γυαλιά νύχτα-μέρα για να μη φανούν τα αισθήματα, το πόσο άδειοι και μόνοι εν τέλει είναι. Κρυμμένοι πίσω από ένα fancy ιντερνετικό προφίλ προσπαθώντας να γίνουν κάποιοι άλλοι. Καταλήγουν σαν διχασμένες προσωπικότητες που αλλιώς συμπεριφερόνται στο internet και αλλιώς σε θέματα που άπτονται την προσωπική τους ζωή.

Γινόμαστε απόμακροι και απρόσιτοι χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε. Διώχνουμε από κοντά μας άτομα που πραγματικά νοιάζονται για μας και το συνειδητοποιούμε σύνηθως πολύ αργά. Μέσα σε αύτο τον fake γυάλινο κόσμο που έχουμε δημιουργήσει ότι πιο εύθραυστο είναι οι σχέσεις με τους γύρω μας. Οι σχέσεις που έχουν χτιστεί από ψέματα είναι σα παλάτια στην άμμο... εύκολα σκορπάνε. Καθημερινά παίζουμε ρόλους που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι ηθοποιοί. Λόγια ψευτικά που αφορούν φιλίες, αγάπες, έρωτες... την καθημερινοτητά μας.

Και τι μένει τελικά από όλα αυτά; Τι κρατάμε; Τίποτα. Έχει υπόσταση το ψέμα; Εμείς του δίνουμε αξία και εμείς το συντηρούμε με τη στάση ζωή μας. Το ψέμα είναι από τη φύση του άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ματαιότητα γιατί όσους και αν καταφέρουμε να κοροιδέψουμε, όσο καλοί ηθοποιοί και να είμαστε (σαν εμένα καλή ώρα!) είναι ανέφικτο να παραμυθιάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Απλά τρέφεται από τη ματαιοδοξία, τον εγωισμό και τους φόβους μας. Αλλά όταν φύγει το περιτύλιγμά του μένουμε πιο μόνοι από ποτέ. Το μόνο που θα μείνει είναι ένα χάδι, ένα χαμόγελο, ενα φιλί, ένας γλυκός λόγος, μια αγκαλιά. Οτιδήποτε γνήσιο βγαλμένο απ'την αβυσσό της ψυχής μας. Αν θέλουμε ειλικρινείς σχέσεις θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη το όποιο αψεγάδιαστο εγώ μας.

Να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας χωρίς "photoshop" και χωρίς κάποιο αμπαλλάζ εκφράζοντας αυτά που πραγματικά νιώθουμε με ότι συνεπάγεται αυτό.

Εξάλλου ανάμεσα στα δυο, αγάπη και έρωτα τι αντέχει στο χρόνο; Το πιο αληθινό. Αγάπη.

Τι πιο ατόφιο και γνήσιο από κάτι που δεν μετριέται και δε ξεβάφει με τα χρόνια;

Δεν γίνεται να αγαπάς λιγάκι ή προσωρινα. Αγαπάς για πάντα και απέραντα, ακούραστα. Ας χαρίσουμε λοιπόν τα λουλούδια που απέμειναν στον κήπο της καρδίας μας εκεί που πρέπει, πριν μαραθούν. Μαζί με τις αλήθειες που φυλάμε στοργικά χρόνια μέσα μας.

Κύριε, μου πιάνεις ένα ανθρωπάκι που περπατάει;

Μεσημεράκι Κυριακής και εγώ κάθομαι προσωρινά στο μαγαζί του πατέρα για να πεταχτεί για κάτι δουλειές. Ως συνήθως κάνει ώρες να' ρθει(!) αλλά βρίσκω τρόπους να περάσω την ώρα μου ακόμα και αν δεν έχει πολύ δουλειά. Αυτή τη φορά σχεδιάζω μια γυναικεία φιγούρα σε μια κόλα Α4 που βρήκα στο συρτάρι.

Μπαίνει ξαφνικά ένα μικρό αγοράκι μέσα. Με μάτια πανέξυπνα μα και ένα αθώο παιδικό χαμογελάκι. Μου λέει με ψιλοσπαστά ελληνικά και χαμόγελο: "Κύριε, μου πιάνεις ένα ανθρωπάκι που περπατάει;" Εγώ αφού έψαξα λίγο στα ράφια απορημένος τον ρώτησα. "Τι ακριβώς είναι αυτό το ανθρωπάκι που θες;"

Και μου απαντά όλο χάρη: "Που να ξέρω γω ο θείος μου το πίνει!"

Σκέφτομαι αμέσως κάτι που πίνεται άρα ποτό θα'ναι. Αφού ρίχνω μια ματιά πίσω μου βλέπω το Johnie Walker.

• εγώ: A αυτό θέλεις! (γέλια)
• μικρός: ναι (γέλια)
• εγώ: Πως σε λένε;
• μικρός: Νίκο κύριε.
• εγώ: Μη με λες κύριο αφού πλέον γίναμε φίλοι, Στέλιο με λένε! Βλέπω είσαι και Παναθηναικός ε?
• μικρός: Μπα, απλά μ' αρέσει η φανέλα και γι' αυτό τη φοράω!
• εγώ: Ωραίος σου πάει κιόλας. Από που είσαι Νίκο εγώ είμαι από Κόρινθο.
• μικρός: Από βόρεια Ήπειρο. Κανονικά από Αλβανία είμαι αλλά ο αδερφός μου το λέει έτσι για να μη μας κοροϊδεύουν στο σχολείο τα παιδιά.
• εγώ: Γιατί να σας κοροϊδέψουν καλέ;
• μικρός: Δεν ξέρω...
• εγώ: .............(Πάω να βουρκώσω μα κρατιέμαι...)
• μικρός: Όλα αυτά τα παιχνίδια εκεί πάνω δικά σου είναι; (Λέει για κάτι παιχνιδάκια από τα kinder που έχω στολίσει πάνω στην ταμειακή.)
• εγώ: Ναι! Πάρε όποιο σ' αρέσει!
• μικρός: Όλα μ' άρεσουν! Αλλά η μαμά μου μου έχει πεί να μη παίρνω ποτέ τίποτα από ξένους γιατί θα με πούνε κλέφτη και φτωχό.
• εγώ: ..................... Δεν είμαι ξένος όμως αλλά φίλος. Πάρε τα αμαξάκια που σίγουρα σ' αρέσουν πιο πολύ! Πες στη μαμά ότι στα έδωσα εγώ μη σου φωνάζει τσάμπα.
• μικρός: Ευχαριστώ! (χαμόγελο) Να έρχομαι να παίζουμε;
• εγώ: Όποτε θες! (γέλια)
• μικρός: (γέλια)

Αυτός λοιπόν είναι ο αλβανός που τρέμουμε όσοι έχουμε αφήσει τον ρατσισμό, τον εγωισμό μας και την προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε να δηλητηριάσουν τη ψυχή μας. Παιδιά ευχαριστώ δεν πήρα ποτέ μα ούτε και θα πάρω!

Το συμπάθησα απ' την αρχή αυτό το παιδάκι μα ένας παραπάνω λόγος γι' αυτό, είναι πως είναι ότι ακριβώς ήμουν και εγώ στα χρόνια του. Είχα φτιάξει ένα κόσμο δικό μου που δεν μπορούσε να τον αγγίξει η κακία και η σκληρότητα των ανθρώπων. Ήμουν μόνο εγώ και τα παιχνίδια μου! Και μην ξεχνάμε πως άσχετα από ποια χώρα είναι ο Νικολάκης ήμασταν και εμείς κάποτε παιδιά (σαν και αυτόν) μέχρι ο κόσμος των "μεγάλων" να κλέψει βίαια την αθωότητα μας.